Sa pagitan ng takipsilim at liwayway kita unang napagmasdan
Payapa sa kaguluhan ng Commonwealth at Katipunan
Ang tapang ng kamao’y tumatagos sa kalangitan
Sa gitna ng martsa, sa tulak ng katawan
Tayo’y nagkatinginan, inaya mo ‘ko sa isawan
Iniilawan ng iyong ngiti ang buong mundo
Inaalalayan ako sa daan, binubuksan ang bawat pinto
Sa estranghero man o kaibigan, may pusong ginto
Ang tinig mo, kahit bulong, ay buong-buo
Sa bawat galaw at pagkilos, nahuhulog ako
Kalauna’y ang piring sa mata’y tinanggal at pinalitan
Ng iyong mga palad bago tayo maghabulan
Sa pagsindi mo ng aking kalamnan, mirasol ay nagsibulan
Nagningning ang mga tala sa ating paghagkan
Kay tagal ko itong ipinagdasal kay Bathaluman
Kinabisado ko ang iyong mga kasulok-sulukan
Inakyat ang pulang hagdan, sinikap habulin ang hininga
Ngunit nakalimutan mo yata akong iwanan ng silya
Hugas-kamay kang umupo, hindi mo ako makita
Nangangawit ako, pinipilit ang sarili na magkasya
Sa lubog na damuhan, napagtanto ang pangamba
Napagtanto ko na iba ang pagsinta sa pagsamba
Nakita kitang bukang-braso’t nakatingala
Sa ating pagsinta, may masamang binhing naitanim
Bakit pati ba naman ikaw, nakikipaglaro sa lagim?
Nagpipigaan tayo ng diwa, nagsasaluhan ng katas
Ang mga hiwang nahipan ay mababakas
Nakapalibot sa’king batok ang panatang iyong iniwan
Nakasabit, nakasablay, yaong kaluluwang hubo’t kadakilaan
Araw-araw ko itong napapanaginipan
Pero hindi ito panaginip, nakasakay tayo sa ikot ng buhay
Nasa isang palad ang pangarap, sa kabila ay iyong kamay
Hindi kita kinabisa upang sa isip mo’y mawalay
Huwag mong ipagkait sa akin ang iyong dangal at husay
Kahit sa takipsilim ka uuwi, ihatid mo ako sa liwayway
