Speaker Feliciano Belmonte; Senate President Juan Ponce Enrile; Vice President Jejomar Binay; Chief Justice Renato Corona; Former Presidents Fidel Valdez Ramos and Joseph Ejercito Estrada; members of the House of Representatives and the Senate; distinguished members of the diplomatic corps; my fellow workers in government;

Mga minamahal kong kababayan:

Sa bawat sandali po ng pamamahala ay nahaharap tayo sa isang sangandaan.
Sa isang banda po ay ang pagpili para sa ikabubuti ng taumbayan. Ang pagtanaw sa interes ng nakakarami; ang pagkapit sa prinsipyo; at ang pagiging tapat sa sinumpaan nating tungkulin bilang lingkod-bayan. Ito po ang tuwid na daan.

Sa kabilang banda ay ang pag-una sa pansariling interes. Ang pagpapaalipin sa pulitikal na konsiderasyon, at pagsasakripisyo ng kapakanan ng taumbayan. Ito po ang baluktot na daan.

Matagal pong naligaw ang pamahalaan sa daang baluktot. Araw-araw po, lalong lumilinaw sa akin ang lawak ng problemang ating namana. Damang-dama ko ang bigat ng aking responsibilidad.
Sa unang tatlong linggo ng aming panunungkulan, marami po kaming natuklasan. Nais ko pong ipahayag sa inyo ang iilan lamang sa mga namana nating suliranin at ang ginagawa naming hakbang para lutasin ang mga ito.
Sulyap lamang po ito; hindi pa ito ang lahat ng problemang haharapin natin. Inilihim at sadyang iniligaw ang sambayanan sa totoong kalagayan ng ating bansa.

Sa unang anim na buwan ng taon, mas malaki ang ginastos ng gobyerno kaysa sa pumasok na kita. Lalong lumaki ang deficit natin, na umakyat na sa 196.7 billion pesos. Sa target na kuleksyon, kinapos tayo ng 23.8 billion pesos; ang tinataya namang gastos, nalagpasan natin ng 45.1 billion pesos.

Ang budget po sa 2010 ay 1.54 trillion pesos.
Nasa isandaang bilyong piso o anim at kalahating porsyento na lang ng kabuuan ang malaya nating magagamit para sa nalalabing anim na buwan ng taong ito.
Halos isang porsyento na lang po ng kabuuang budget ang natitira para sa bawat buwan.

Saan naman po dinala ang pera?

Naglaan ng dalawang bilyong piso na Calamity Fund bilang paghahanda para sa mga kalamidad na hindi pa nangyayari. Napakaliit na nga po ng pondong ito, ngunit kapapasok pa lang natin sa panahon ng baha at bagyo, 1.4 billion pesos o sitenta porsyento na ang nagastos.

Sa kabuuan ng 108 million pesos para sa lalawigan ng Pampanga, 105 million pesos nito ay napunta sa iisang distrito lamang.

Samantala, ang lalawigan ng Pangasinan na sinalanta ng Pepeng ay nakatanggap ng limang milyong piso lamang para sa pinsalang idinulot ng bagyong Cosme, na nangyari noong 2008 pa.

Ibinigay po ang pondo ng Pampanga sa buwan ng eleksyon, pitong buwan pagkatapos ng Ondoy at Pepeng. Paano kung bumagyo bukas? Inubos na ang pondo nito para sa bagyong nangyari noong isang taon pa. Pagbabayaran ng kinabukasan ang kasakiman ng nakaraan.

Ganyan din po ang nangyari sa pondo ng MWSS. Kamakailan lamang, pumipila ang mga tao para lang makakuha ng tubig. Sa kabila nito, minabuti pa ng liderato ng MWSS na magbigay ng gantimpala sa sarili kahit hindi pa nababayaran ang pensyon ng mga retiradong empleyado.

Noong 2009, ang buong payroll ng MWSS ay 51.4 million pesos. Pero hindi lang naman po ito ang sahod nila; may mga additional allowances at benefits pa sila na aabot sa 160.1 million pesos. Sa madaling sabi, nakatanggap sila ng 211.5 million pesos noong nakaraang taon. Beinte-kuwatro porsyento lang nito ang normal na sahod, at sitenta’y sais porsyento ang dagdag.

Ang karaniwang manggagawa hanggang 13th month pay plus cash gift lang ang nakukuha. Sa MWSS, aabot sa katumbas ng mahigit sa tatlumpung buwan ang sahod kasama na ang lahat ng mga bonuses at allowances na nakuha nila.

Mas matindi po ang natuklasan natin sa pasahod ng kanilang Board of Trustees. Tingnan po natin ang mga allowances na tinatanggap nila:

Umupo ka lang sa Board of Trustees at Board Committee meeting, katorse mil na. Aabot ng nobenta’y otso mil ito kada buwan. May grocery incentive pa sila na otsenta mil kada taon.

Hindi lang iyon: may mid-year bonus, productivity bonus, anniversary bonus, year-end bonus, at Financial Assistance. May Christmas bonus na, may Additional Christmas Package pa. Kada isa sa mga ito, nobenta’y otso mil.

Sa suma total po, aabot ang lahat ng dalawa’t kalahating milyong piso kada taon sa bawat miyembro ng Board maliban sa pakotse, technical assistance, at pautang. Uulitin ko po. Lahat ng ito ay ibinibigay nila sa kanilang mga sarili habang hindi pa nababayaran ang mga pensyon ng kanilang mga retirees.

Pati po ang La Mesa Watershed ay hindi nila pinatawad. Para magkaroon ng tamang supply ng tubig, kailangang alagaan ang mga watershed. Sa watershed, puno ang kailangan. Pati po iyon na dapat puno ang nakatayo, tinayuan nila ng bahay para sa matataas na opisyal ng MWSS.

Hindi naman sila agad maaalis sa puwesto dahil kabilang sila sa mga Midnight Appointees ni dating Pangulong Arroyo. Iniimbestigahan na natin ang lahat nang ito. Kung mayroon pa silang kahit kaunting hiya na natitira – sana kusa na lang silang magbitiw sa puwesto.

Pag-usapan naman po natin ang pondo para sa imprastruktura. Tumukoy ang DPWH ng dalawandaan apatnapu’t anim na priority safety projects na popondohan ng Motor Vehicle Users Charge. Mangangailangan po ito ng budget na 425 million pesos.

Ang pinondohan po, dalawampu’t walong proyekto lang. Kinalimutan po ang dalawandaan at labing walong proyekto at pinalitan ng pitumpung proyekto na wala naman sa plano. Ang hininging 425 million pesos, naging 480 million pesos pa, lumaki lalo dahil sa mga proyektong sa piling-piling mga benepisyaryo lang napunta.

Mga proyekto po itong walang saysay, hindi pinag-aralan at hindi pinaghandaan, kaya parang kabuteng sumusulpot

Tapos na po ang panahon para dito. Sa administrasyon po natin, walang kota-kota, walang tongpats, ang pera ng taumbayan ay gagastusin para sa taumbayan lamang.

Meron pa po tayong natuklasan. Limang araw bago matapos ang termino ng nakaraang administrasyon, nagpautos silang maglabas ng 3.5 billion pesos para sa rehabilitasyon ng mga nasalanta nina Ondoy at Pepeng.

Walumpu’t anim na proyekto ang paglalaanan dapat nito na hindi na sana idadaan sa public bidding. Labingsiyam sa mga ito na nagkakahalaga ng 981 million pesos ang muntik nang makalusot. Hindi pa nailalabas ang Special Allotment Release Order ay pirmado na ang mga kontrata.

Buti na lang po ay natuklasan at pinigilan ito ni Secretary Rogelio Singson ng DPWH. Ngayon po ay dadaan na ang kabuuan ng 3.5 billion pesos sa tapat na bidding, at magagamit na ang pondo na ito sa pagbibigay ng lingap sa mga nawalan ng tahanan dahil kina Ondoy at Pepeng.

Pag-usapan naman natin ang nangyari sa NAPOCOR. Noong 2001 hanggang 2004, pinilit ng gobyerno ang NAPOCOR na magbenta ng kuryente nang palugi para hindi tumaas ang presyo. Tila ang dahilan: pinaghahandaan na nila ang eleksyon.

Dahil dito, noong 2004, sumagad ang pagkakabaon sa utang ng NAPOCOR. Napilitan ang pambansang gobyerno na sagutin ang dalawandaang bilyong pisong utang nito.
Ang inakala ng taumbayan na natipid nila sa kuryente ay binabayaran din natin mula sa kaban ng bayan. May gastos na tayo sa kuryente, binabayaran pa natin ang dagdag na pagkakautang ng gobyerno.

Kung naging matino ang pag-utang, sana’y nadagdagan ang ating kasiguruhan sa supply ng kuryente. Pero ang desisyon ay ibinatay sa maling pulitika, at hindi sa pangangailangan ng taumbayan. Ang taumbayan, matapos pinagsakripisyo ay lalo pang pinahirapan.

Ganito rin po ang nangyari sa MRT. Sinubukan na namang bilhin ang ating pagmamahal. Pinilit ang operator na panatilihing mababa ang pamasahe.

Hindi tuloy nagampanan ang garantiyang ibinigay sa operator na mababawi nila ang kanilang puhunan. Dahil dito, inutusan ang Landbank at Development Bank of the Philippines na bilhin ang MRT.

Ang pera ng taumbayan, ipinagpalit sa isang naluluging operasyon.

Dumako naman po tayo sa pondo ng NFA.

Noong 2004: 117,000 metric tons ang pagkukulang ng supply ng Pilipinas. Ang binili nila, 900,000 metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit pitong beses ang pagkukulang, sobra pa rin ang binili nila.

Noong 2007: 589,000 metric tons ang pagkukulang ng supply sa Pilipinas. Ang binili nila, 1.827 million metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit tatlong beses ang pagkukulang, sobra na naman ang binili nila.

Ang masakit nito, dahil sobra-sobra ang binibili nila taun-taon, nabubulok lang pala sa mga kamalig ang bigas, kagaya ng nangyari noong 2008.

Hindi po ba krimen ito, na hinahayaan nilang mabulok ang bigas, sa kabila ng apat na milyong Pilipinong hindi kumakain ng tatlong beses sa isang araw?

Ang resulta nito, umabot na sa 171.6 billion pesos ang utang ng NFA noong Mayo ng taong ito.

Ang tinapon na ito, halos puwede na sanang pondohan ang mga sumusunod:

Ang budget ng buong Hudikatura, na 12.7 billion pesos sa taong ito.

Ang Conditional Cash Transfers para sa susunod na taon, na nagkakahalaga ng 29.6 billion pesos.

Ang lahat ng classroom na kailangan ng ating bansa, na nagkakahalaga ng 130 billion pesos.

Kasuklam-suklam ang kalakarang ito. Pera na, naging bato pa.

Narinig po ninyo kung paano nilustay ang kaban ng bayan. Ang malinaw po sa ngayon: ang anumang pagbabago ay magmumula sa pagsiguro natin na magwawakas na ang pagiging maluho at pagwawaldas.

Kaya nga po mula ngayon: ititigil na natin ang paglulustay sa salapi ng bayan. Tatanggalin natin ang mga proyektong mali.

Ito po ang punto ng tinatawag nating zero-based approach sa ating budget. Ang naging kalakaran po, taun-taon ay inuulit lamang ang budget na puno ng tagas. Dadagdagan lang nang konti, puwede na.

Sa susunod na buwan ay maghahain tayo ng budget na kumikilala nang tama sa mga problema, at magtutuon din ng pansin sa tamang solusyon.

Ilan lang ito sa mga natuklasan nating problema. Heto naman po ang ilang halimbawa ng mga hakbang na ginagawa natin.

Nandiyan po ang kaso ng isang may-ari ng sanglaan. Bumili siya ng sasakyang tinatayang nasa dalawampu’t anim na milyong piso ang halaga.

Kung kaya mong bumili ng Lamborghini, bakit hindi mo kayang magbayad ng buwis?

Nasampahan na po ito ng kaso. Sa pangunguna nina Finance Secretary Cesar Purisima, Justice Secretary Leila de Lima, BIR Commissioner Kim Henares at Customs Commissioner Lito Alvarez, bawat linggo po ay may bago tayong kasong isinasampa kontra sa mga smuggler at sa mga hindi nagbabayad ng tamang buwis.

Natukoy na rin po ang salarin sa mga kaso nina Francisco Baldomero, Jose Daguio at Miguel Belen, tatlo sa anim na insidente ng extralegal killings mula nang umupo tayo.

Singkuwenta porsyento po ng mga insidente ng extralegal killings ang patungo na sa kanilang resolusyon.

Ang natitira pong kalahati ay hindi natin tatantanan ang pag-usig hanggang makamit ang katarungan.

Pananagutin natin ang mga mamamatay-tao. Pananagutin din natin ang mga corrupt sa gobyerno.

Nagsimula nang mabuo ang ating Truth Commission, sa pangunguna ni dating Chief Justice Hilario Davide. Hahanapin natin ang katotohanan sa mga nangyari diumanong katiwalian noong nakaraang siyam na taon.

Sa loob ng linggong ito, pipirmahan ko ang kauna-unahang Executive Order na nagtatalaga sa pagbuo nitong Truth Commission.

Kung ang sagot sa kawalan ng katarungan ay pananagutan, ang sagot naman sa kakulangan natin sa pondo ay mga makabago at malikhaing paraan para tugunan ang mga pagkatagal-tagal nang problema.

Napakarami po ng ating pangangailangan: mula sa edukasyon, imprastruktura, pangkalusugan, pangangailangan ng militar at kapulisan, at marami pang iba. Hindi kakasya ang pondo para mapunan ang lahat ng ito.

Kahit gaano po kalaki ang kakulangan para mapunan ang mga listahan ng ating pangangailangan, ganado pa rin ako dahil marami nang nagpakita ng panibagong interes at kumpyansa sa Pilipinas.

Ito ang magiging solusyon: mga Public-Private Partnerships. Kahit wala pa pong pirmahang nangyayari dito, masasabi kong maganda ang magiging bunga ng maraming usapin ukol dito.

May mga nagpakita na po ng interes, gustong magtayo ng expressway na mula Maynila, tatahak ng Bulacan, Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, hanggang sa dulo ng Cagayan Valley nang hindi gugugol ang estado kahit na po piso.

Sa larangan ng ating Sandatahang Lakas:

Mayroon po tayong 36,000 nautical miles ng baybayin. Ang mayroon lamang tayo: tatlumpu’t dalawang barko. Itong mga barkong ito, panahon pa ni MacArthur.

May nagmungkahi sa atin, ito ang proposisyon: uupahan po nila ang headquarters ng Navy sa Roxas Boulevard at ang Naval Station sa Fort Bonifacio.

Sagot po nila ang paglipat ng Navy Headquarters sa Camp Aguinaldo. Agaran, bibigyan tayo ng isandaang milyong dolyar. At dagdag pa sa lahat nang iyan, magsusubi pa sila sa atin ng kita mula sa mga negosyong itatayo nila sa uupahan nilang lupa.

Sa madali pong sabi: Makukuha natin ang kailangan natin, hindi tatayo gagastos, kikita pa tayo.

Marami na pong nag-alok at nagmungkahi sa atin, mula lokal hanggang dayuhang negosyante, na magpuno ng iba’t ibang pangangailangan.

Mula sa mga public-private partnerships na ito, lalago ang ating ekonomiya, at bawat Pilipino makikinabang. Napakaraming sektor na matutulungan nito.

Maipapatayo na po ang imprastrukturang kailangan natin para palaguin ang turismo.
Sa agrikultura, makapagtatayo na tayo ng mga grains terminals, refrigeration facilities, maayos na road networks at post-harvest facilities.

Kung maisasaayos natin ang ating food supply chain sa tulong ng pribadong sektor, sa halip na mag-angkat tayo ay maari na sana tayong mangarap na mag-supply sa pandaigdigang merkado.

Kung maitatayo ang minumungkahi sa ating railway system, bababa ang presyo ng bilihin. Mas mura, mas mabilis, mas maginhawa, at makakaiwas pa sa kotong cops at mga kumokotong na rebelde ang mga bumibiyahe.

Paalala lang po: una sa ating plataporma ang paglikha ng mga trabaho, at nanggagaling ang trabaho sa paglago ng industriya. Lalago lamang ang industriya kung gagawin nating mas malinis, mas mabilis, at mas maginhawa ang proseso para sa mga gustong magnegosyo.

Pabibilisin natin ang proseso ng mga proyektong sumasailalim sa Build-Operate-Transfer. Sa tulong ng lahat ng sangay ng gobyerno at ng mga mamamayan, pabababain natin sa anim na buwan ang proseso na noon ay inaabot ng taon kung hindi dekada.

May mga hakbang na rin pong sinisimulan ang DTI, sa pamumuno ni Secretary Gregory Domingo:

Ang walang-katapusang pabalik-balik sa proseso ng pagrehistro ng pangalan ng kumpanya, na kada dalaw ay umaabot ng apat hanggang walong oras, ibababa na natin sa labinlimang minuto.

Ang dating listahan ng tatlumpu’t anim na dokumento, ibababa natin sa anim. Ang dating walong pahinang application form, ibababa natin sa isang pahina.

Nananawagan ako sa ating mga LGUs. Habang naghahanap tayo ng paraan para gawing mas mabilis ang pagbubukas ng mga negosyo, pag-aralan din sana nila ang kanilang mga proseso. Kailangan itong gawing mas mabilis, at kailangan itong itugma sa mga sinisumulan nating reporma.

Negosyante, sundalo, rebelde, at karaniwang Pilipino, lahat po makikinabang dito. Basta po hindi dehado ang Pilipino, papasukin po natin lahat iyan.

Kailangan na po nating simulan ang pagtutulungan para makamit ito. Huwag nating pahirapan ang isa’t isa.

Parating na po ang panahon na hindi na natin kailangang mamili sa pagitan ng seguridad ng ating mamamayan o sa kinabukasan ng inyong mga anak.

Oras na maipatupad ang public-private partnerships na ito, mapopondohan ang mga serbisyong panlipunan, alinsunod sa ating plataporma.

Magkakapondo na po para maipatupad ang mga plano natin sa edukasyon.
Mapapalawak natin ang basic education cycle mula sa napakaikling sampung taon tungo sa global standard na labindalawang taon.

Madadagdagan natin ang mga classroom. Mapopondohan natin ang service contracting sa ilalim ng GASTPE.

Pati ang conditional cash transfers, na magbabawas ng pabigat sa bulsa ng mga pamilya, madadagdan na rin ng pondo.

Maipapatupad ang plano natin sa PhilHealth.

Una, tutukuyin natin ang tunay na bilang ng mga nangangailangan nito. Sa ngayon, hindi magkakatugma ang datos. Sabi ng PhilHealth sa isang bibig, walumpu’t pitong porsyento na raw ang merong coverage. Sa kabilang bibig naman, singkuwenta’y tres porsyento naman. Ayon naman sa National Statistics Office, tatlumpu’t walong porsyento ang may coverage.

Ngayon pa lang, kumikilos na si Secretary Dinky Soliman at ang DSWD upang ipatupad ang National Household Targetting System, na magtutukoy sa mga pamilyang higit na nagangailangan ng tulong. Tinatayang siyam na bilyon ang kailangan para mabigyan ng PhilHealth ang limang milyong pinakamaralitang pamilyang Pilipino.

Napakaganda po ng hinaharap natin. Kasama na po natin ang pribadong sektor, at kasama na rin natin ang League of Provinces, sa pangunguna nina Governor Alfonso Umali kasama sina Governor L-Ray Villafuerte at Governor Icot Petilla. Handa na pong makipagtulungan para makibahagi sa pagtustos ng mga gastusin. Alam ko rin pong hindi magpapahuli ang League of Cities sa pangunguna ni Mayor Oscar Rodriguez.

Kung ang mga gobyernong lokal ay nakikiramay na sa ating mga adhikain, ang Kongreso namang pinanggalingan ko, siguro naman maasahan ko din.

Nagpakitang-gilas na po ang gabinete sa pagtukoy ng ating mga problema at sa paglulunsad ng mga solusyon sa loob lamang ng tatlong linggo.

Nang bagyo pong Basyang, ang sabi sa atin ng mga may prangkisa sa kuryente, apat na araw na walang kuryente. Dahil sa mabilis na pagkilos ni Secretary Rene Almendras at ng Department of Energy, naibalik ang kuryente sa halos lahat sa loob lamang ng beinte-kwatro oras.

Ito pong sinasabing kakulangan sa tubig sa Metro Manila, kinilusan agad ni Secretary Rogelio Singson at ng DPWH. Hindi na siya naghintay ng utos, kaya nabawasan ang perwisyo.

Nakita na rin natin ang gilas ng mga hinirang nating makatulong sa Gabinete. Makatuwiran naman po sigurong umasa na hindi na sila padadaanin sa butas ng karayom para makumpirma ng Commission on Appointments. Kung mangyayari po ito, marami pa sa mga mahuhusay na Pilipino ang maeengganyong magsilbi sa gobyerno.

Sa lalong madaling panahon po, uupo na tayo sa LEDAC at pag-uusapan ang mga mahahalagang batas na kailangan nating ipasa. Makakaasa kayo na mananatiling bukas ang aking isipan, at ang ating ugnayan ay mananatiling tapat.

Isinusulong po natin ang Fiscal Responsibility Bill, kung saan hindi tayo magpapasa ng batas na mangangailangan ng pondo kung hindi pa natukoy ang panggagalingan nito. May 104.1 billion pesos tayong kailangan para pondohan ang mga batas na naipasa na, ngunit hindi maipatupad.

Kailangan din nating isaayos ang mga insentibong piskal na ibinigay noong nakaraan. Ngayong naghihigpit tayo ng sinturon, kailangang balikan kung alin sa mga ito ang dapat manatili at kung ano ang dapat nang itigil.

Huwag po tayong pumayag na magkaroon ng isa pang NBN-ZTE. Sa lokal man o dayuhan manggagaling ang pondo, dapat dumaan ito sa tamang proseso. Hinihingi ko po ang tulong ninyo upang amiyendahan ang ating Procurement Law.

Ayon po sa Saligang Batas, tungkulin ng estado ang siguruhing walang lamangan sa merkado. Bawal ang monopolya, bawal ang mga cartel na sasakal sa kumpetisyon. Kailangan po natin ng isang Anti-Trust Law na magbibigay-buhay sa mga prinsipyong ito. Ito ang magbibigay ng pagkakataon sa mga Small- at Medium-scale Enterprises na makilahok at tumulong sa paglago ng ating ekonomiya.

Ipasa na po natin ang National Land Use Bill.

Una rin pong naging batas ng Commonwealth ang National Defense Act, na ipinasa noon pang 1935. Kailangan nang palitan ito ng batas na tutugon sa pangangailangan ng pambansang seguridad sa kasalukuyan.

Nakikiusap po akong isulong ang Whistleblower’s Bill upang patuloy nang iwaksi ang kultura ng takot at pananahimik.

Palalakasin pa lalo ang Witness Protection Program. Alalahanin po natin na noong taong 2009 hanggang 2010, may nahatulan sa 95% ng mga kaso kung saan may witness na sumailalim sa programang ito.

Kailangang repasuhin ang ating mga batas. Nanawagan po akong umpisahan na ang rekodipikasyon ng ating mga batas, upang siguruhing magkakatugma sila at hindi salu-salungat.

Ito pong mga batas na ito ang batayan ng kaayusan, ngunit ang pundasyon ng lahat ng ginagawa natin ay ang prinsipyong wala tayong mararating kung walang kapayapaan at katahimikan.

Dalawa ang hinaharap nating suliranin sa usapin ng kapayapaan: ang situwasyon sa Mindanao, at ang patuloy na pag-aaklas ng CPP-NPA-NDF.

Tungkol sa situwasyon sa Mindanao: Hindi po nagbabago ang ating pananaw.

Mararating lamang ang kapayapaan at katahimikan kung mag-uusap ang lahat ng apektado: Moro, Lumad, at Kristiyano. Inatasan na natin si Dean Marvic Leonen na mangasiwa sa ginagawa nating pakikipag-usap sa MILF.

Iiwasan natin ang mga pagkakamaling nangyari sa nakaraang administrasyon, kung saan binulaga na lang ang mga mamamayan ng Mindanao. Hindi tayo puwedeng magbulag-bulagan sa mga dudang may kulay ng pulitika ang proseso, at hindi ang kapakanan ng taumbayan ang tanging interes.

Kinikilala natin ang mga hakbang na ginagawa ng MILF sa pamamagitan ng pagdidisplina sa kanilang hanay. Inaasahan natin na muling magsisimula ang negosasyon pagkatapos ng Ramadan.

Tungkol naman po sa CPP-NPA-NDF: handa na ba kayong maglaan ng kongkretong mungkahi, sa halip na pawang batikos lamang?

Kung kapayapaan din ang hangad ninyo, handa po kami sa malawakang tigil-putukan. Mag-usap tayo.

Mahirap magsimula ang usapan habang mayroon pang amoy ng pulbura sa hangin. Nananawagan ako: huwag po natin hayaang masayang ang napakagandang pagkakataong ito upang magtipon sa ilalim ng iisang adhikain.

Kapayapaan at katahimikan po ang pundasyon ng kaunlaran. Habang nagpapatuloy ang barilan, patuloy din ang pagkakagapos natin sa kahirapan.

Dapat din po nating mabatid: ito ay panahon ng sakripisyo. At ang sakripisyong ito ay magiging puhunan para sa ating kinabukasan. Kaakibat ng ating mga karapatan at kalayaan ay ang tungkulin natin sa kapwa at sa bayan.

Inaasahan ko po ang ating mga kaibigan sa media, lalo na sa radyo at sa print, sa mga nagbablock-time, at sa community newspapers, kayo na po mismo ang magbantay sa inyong hanay.

Mabigyang-buhay sana ang mga batayang prinsipyo ng inyong bokasyon: ang magbigay-linaw sa mahahalagang isyu; ang maging patas at makatotohanan, at ang itaas ang antas ng pampublikong diskurso.

Tungkulin po ng bawat Pilipino na tutukan ang mga pinunong tayo rin naman ang nagluklok sa puwesto. Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.

Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?

Ang hindi nabigyan ng pagkakataong mag-aral, paanong makakakuha ng trabaho? Kung walang trabaho, paanong magiging konsumer? Paanong mag-iimpok sa bangko?
Ngunit kung babaliktarin natin ang pananaw-kung iisipin nating “Dadagdagan ko ang kakayahan ng aking kapwa”-magbubunga po ito, at ang lahat ay magkakaroon ng pagkakataon.

Maganda na po ang nasimulan natin. At mas lalong maganda po ang mararating natin. Ngunit huwag nating kalimutan na mayroong mga nagnanasang hindi tayo magtagumpay. Dahil kapag hindi tayo nagtagumpay, makakabalik na naman sila sa kapangyarihan, at sa pagsasamantala sa taumbayan.

Akin pong paniwala na Diyos at taumbayan ang nagdala sa ating kinalalagyan ngayon. Habang nakatutok tayo sa kapakanan ng ating kapwa, bendisyon at patnubay ay tiyak na maaasahan natin sa Poong Maykapal. At kapag nanalig tayo na ang kasangga natin ay ang Diyos, mayroon ba tayong hindi kakayanin?

Ang mandato nating nakuha sa huling eleksyon ay patunay na umaasa pa rin ang Pilipino sa pagbabago. Iba na talaga ang situwasyon. Puwede na muling mangarap. Tayo nang tumungo sa katuparan ng ating mga pinangarap.

Maraming salamat po.

Source: ANC News

(http://www.facebook.com/?ref=home#!/note.php?note_id=443440954121&id=262155953790)

The delivery by the President of the Philippines of the State of the Nation Address (abbreviated as SONA) is a yearly tradition wherein the President reports on the status of the nation.  In it, he may also propose to Congress, before which the address is delivered, certain proposals for legislation that he believes is necessary.  Article VII, Section 23 of the 1987 Constitution mandates that “[t]he President shall address the Congress at the opening of its regular session.”

The SONA as an annual practice began during the Commonwealth of the Philippines. The 1935 Constitution, as amended, states in Article VII, Section 5 that “[t]he President shall from time to time give to the Congress information on the state of the Nation, and recommend to its consideration such measures as he shall judge necessary and expedient.”

Every June 16

The opening of the sessions of the National Assembly was fixed, pursuant to Commonwealth Act No. 17, at June 16 of every year. The first SONA was delivered by President Manuel L. Quezon at the Legislative Building on June 16, 1936.

Commonwealth Act No. 49, on the other hand, amended CA No. 17 and designated the sixteenth of October as the date of the opening of the regular sessions of the National Assembly.  Since this fell on a Saturday in 1937, the second SONA was delivered by President Quezon on October 18, 1937.

With the approval of Commonwealth Act No. 244 on December 10, 1937, the date of the opening of the regular sessions of the National Assembly was again moved to the fourth Monday of every year, starting in 1938.  President Quezon delivered his last State of the Nation Address on January 31, 1941, as he would already be in exile the following year due to the Japanese occupation of the country.

President Jose P. Laurel of the Second Philippine Republic was able to deliver his first and only message before the special session of the National Assembly, led by Speaker Benigno Aquino, Sr., on October 18, 1943, four days after the Republic was established.  This also took place in the Legislative Building, Manila.

A Comprehensive Report

With the defeat of the Japanese and the re-establishment of the Commonwealth Government in the Philippines, the Congress of the Philippines, now a bicameral body, convened for the first time since their election in 1941 on June 9, 1945.  During this special session, President Sergio Osmeña addressed the lawmakers at their provisional quarters at Lepanto Street in Manila, and gave a comprehensive report on the work carried out by the Commonwealth Government during its three-year stay in Washington, D.C.  Furthermore, he described the conditions prevailing in the Philippines during the period of enemy occupation and an acknowledgment of the invaluable assistance rendered by the guerillas to the American forces in the liberation of the Philippines.

The last State of the Nation Address under the Commonwealth of the Philippines was delivered by President Manuel Roxas on June 3, 1946.  After the establishment of the independent Republic of the Philippines on July 4, 1946, the State of the Nation Address was delivered on the fourth Monday of January, pursuant to Commonwealth Act No. 244, starting with President Roxas’ address to the First Congress on January 27, 1947.

This tradition was continued until 1972, and starting in 1949 was held at the reconstructed Legislative Building.  Only once did a president not appear personally before Congress: on January 23, 1950, President Elpidio Quirino, who was recuperating at the Johns Hopkins Hospital, delivered his state-of-the-nation address to the joint session of Congress, beamed through RCS in the United States and picked up by the local radio network at 10 o’clock in the morning just in time for the opening of the regular congressional session.

At the Batasan Pambansa

From 1973 to 1977, the State of the Nation Address was delivered on the official anniversary of the imposition of martial law on September 21 of each year (official, because martial law was actually imposed on September 23, 1972), and since Congress was abolished with the promulgation of the 1973 Constitution, these addresses were delivered before an assembly either in Malacañan Palace or at the Luneta., except in 1976 when the address was given during the opening of the Batasang Bayan at the Philippine International Convention Center.

President Marcos began delivering the SONA at the Batasan Pambansa in Quezon City on June 12, 1978 during the opening session of the Interim Batasan Pambansa.  From 1979 onwards, the SONA was delivered on the fourth Monday of July, following the provisions of the 1973, and later, the 1987 Constitutions.

The only exceptions have been in 1983, when the SONA was delivered on January 17 to commemorate the anniversary of the ratification of the 1973 Constitution and the second anniversary of the lifting of martial law, and in 1986 when President Aquino did not deliver any State of the Nation Address.

With the restoration of Congress in 1987, President Corazon C. Aquino was able to deliver her State of the Nation Address at the Session Hall of the House of Representatives in the Batasan Pambansa Complex, Quezon City. Presidents Corazon C. Aquino, Fidel V. Ramos, Joseph Ejercito-Estrada and Gloria Macapagal-Arroyo all delivered their State of the Nation Addresses in the same venue.

Aquino’s 1st SONA

July 26, 2010 marks the first State of the Nation Address of President Benigno S. Aquino III. He will be addressing the Fifteenth Congress as it embarks on its First Regular Session. The President of the Philippines appears before Congress upon its invitation, for which purpose a Joint Session is held in the Session Hall of the House of Representatives. Congress issues tickets and all preparations are undertaken with Congress as the official host.

Both houses convene in Joint Session assembled, and then direct a committee composed of members of the Senate and the House of Representatives, to escort the President of the Philippines to the Session Hall to deliver his message.

The lifespan of each Congress begins and ends with the election of members of the House of Representatives, that is, three years. The lifespan of a Congress is subdivided, in turn, into three Regular Sessions, each corresponding to a calendar year. The SONA, then, also marks the opening of each Regular Session of Congress.

The number of each Congress, for example the present, Fifteenth Congress, is based on the Congresses held since independence was achieved on July 4, 1946. Thus the last Congress of the Commonwealth of the Philippines became the First Congress. This count was maintained up to martial law. With the restoration of the bicameral legislature in 1987, it was decided to maintain the count, taking up where the last premartial law Congress left off. The Fifteenth Congress will last until June 30, 2013.

Source: Office of the Presidential Spokesperson

June 25 (Friday)
Upsilon Sigma Phi members allegedly traversed the AS Steps (Palma Hall), an informal tambayan of Sigma Rho. An altercation took place but the UP Diliman Police arrived to prevent violence.

June 26 (Saturday)
An undergraduate student affiliated with  Sigma Rho was allegedly injured in Intramuros, Manila. The student allegedly suffered three head stitches and one broken arm. Upsilon Sigma Phi denied any connection to this incident.

June 28 (Monday)
The Office of the Vice Chancellor for Student Affairs received reports regarding the Thursday and Friday events. This was relayed to the Office of the Dean of the UP College of Law, prompting Dean Marvic Leonen to call for a meeting between the two said fraternities. The meeting was witnessed by the College Secretary and Law Student Government Central Board (LSG CB) representatives.

In the meeting “territorial boundaries” were agreed upon and the fraternity heads promised that there will be no further exchange of violence, inside or outside the campus.

June 29 and 30 (Tuesday and Wednesday)
The LSG CB, as the mediating body, received complaints from both fraternities alleging threats coming from each side. They complained of roving vehicles around their members’ residences and the collecting of addresses even after the “truce” on Monday.

A Verification Committee composed of unaffiliated LSG CB members was created to receive and verify complaints alleging aggression or threats of aggression from both fraternities.

July 01 (Thursday)
Morning – The car windows of a Sigma Rho member was allegedly broken in front of the Institute of Biology.

Evening – Two Upsilon Sigma Phi members, both Law students, were clobbered with lead pipes while in a case conference with their supervising lawyer at Shakey’s Katipunan. Members of the police as well as the media arrived to record the incident. The Sigma Rho Fraternity denies any connection to this incident.

Source: University of the Philippines Law Student Government Central Board

Ang pagtayo ko dito ngayon ay patunay na kayo ang aking tunay na lakas. Hindi ko inakala na darating tayo sa puntong ito, na ako’y manunumpa sa harap ninyo bilang inyong Pangulo. Hindi ko pinangarap maging tagapagtaguyod ng pag-asa at tagapagmana ng mga suliranin ng ating bayan.

Ang layunin ko sa buhay ay simple lang: maging tapat sa aking mga magulang at sa bayan bilang isang marangal na anak, mabait na kuya, at mabuting mamamayan.

Nilabanan ng aking ama ang diktaturya at ibinuwis niya ang kanyang buhay para tubusin ang ating demokrasya. Inalay ng aking ina ang kanyang buhay upang pangalagaan ang demokrasyang ito. Ilalaan ko ang aking buhay para siguraduhin na ang ating demokrasya ay kapaki-pakinabang sa bawat isa. Namuhunan na kami ng dugo at handang gawin itong muli kung kakailanganin.

Tanyag man ang aking mga magulang at ang kanilang mga nagawa, alam ko rin ang problema ng ordinaryong mamamayan. Alam nating lahat ang pakiramdam na magkaroon ng pamahalaang bulag at bingi. Alam natin ang pakiramdam na mapagkaitan ng hustisya, na mabalewala ng mga taong pinagkatiwalaan at inatasan nating maging ating tagapagtanggol.

Kayo ba ay minsan ring nalimutan ng pamahalaang inyong iniluklok sa puwesto? Ako rin. Kayo ba ay nagtiis na sa trapiko para lamang masingitan ng isang naghahari-hariang de-wangwang sa kalsada? Ako rin. Kayo ba ay sawang-sawa na sa pamahalaang sa halip na magsilbi sa taumbayan ay kailangan pa nila itong pagpasensiyahan at tiisin? Ako rin.

Katulad ninyo ako. Marami na sa atin ang bumoto gamit ang kanilang paa – nilisan na nila ang ating bansa sa kanilang paghahanap ng pagbabago at katahimikan. Tiniis nila ang hirap, sinugod ang panganib sa ibang bansa dahil doon may pag-asa kahit kaunti na dito sa atin ay hindi nila nakikita. Sa iilang sandali na sarili ko lang ang aking inaalala, pati ako ay napag-isip din – talaga bang hindi na mababago ang pamamahala natin dito? Hindi kaya nasa ibang bansa ang katahimikang hinahanap ko? Saan ba nakasulat na kailangang puro pagtitiis ang tadhana ng Pilipino?

Ngayon, sa araw na ito, dito magwawakas ang pamumunong manhid sa mga daing ng taumbayan. Hindi si Noynoy ang gumawa ng paraan, kayo ang dahilan kung bakit ngayon, magtatapos na ang pagtitiis ng sambayanan. Ito naman ang umpisa ng kalbaryo ko, ngunit kung marami tayong magpapasan ng krus ay kakayanin natin ito, gaano man kabigat.

Sa tulong ng wastong pamamahala sa mga darating na taon, maiibsan din ang marami nating problema. Ang tadhana ng Pilipino ay babalik sa tamang kalagayan, na sa bawat taon pabawas ng pabawas ang problema ng Pinoy na nagsusumikap at may kasiguruhan sila na magiging tuloy-tuloy na ang pagbuti ng kanilang sitwasyon.

Kami ay narito para magsilbi at hindi para maghari. Ang mandato ninyo sa amin ay pagbabago—isang malinaw na utos para ayusin ang gobyerno at lipunan mula sa pamahalaang iilan lamang ang nakikinabang tungo sa isang pamahalaang kabutihan ng mamamayan ang pinangangalagaan.

Ang mandatong ito ay isa kung saan kayo at ang inyong pangulo ay nagkasundo para sa pagbabago—isang paninindigan na ipinangako ko noong kampanya at tinanggap ninyo noong araw ng halalan.
Sigaw natin noong kampanya: “Kung walang corrupt, walang mahirap.” Hindi lamang ito pang slogan o pang poster—ito ang mga prinsipyong tinatayuan at nagsisilbing batayan ng ating administrasyon.

Ang ating pangunahing tungkulin ay ang magsikap na maiangat ang bansa mula sa kahirapan, sa pamamagitan ng pagpapairal ng katapatan at mabuting pamamalakad sa pamahalaan.

Ang unang hakbang ay ang pagkakaroon ng tuwid at tapat na hanay ng mga pinuno. Magsisimula ito sa akin. Sisikapin kong maging isang mabuting ehemplo. Hinding hindi ko sasayangin ang tiwalang ipinagkaloob ninyo sa akin. Sisiguraduhin ko na ganito rin ang adhikain ng aking Gabinete at ng mga magiging kasama sa ating pamahalaan.

Naniniwala akong hindi lahat ng nagsisilbi sa gobyerno ay corrupt. Sa katunayan, mas marami sa kanila ay tapat. Pinili nilang maglingkod sa gobyerno upang gumawa ng kabutihan. Ngayon, magkakaroon na sila ng pagkakataong magpakitang-gilas. Inaasahan natin sila sa pagsupil ng korapsyon sa loob mismo ng burukrasya.

Sa mga itinalaga sa paraang labag sa batas, ito ang aking babala: sisimulan natin ang pagbabalik ng tiwala sa pamamagitan ng pag-usisa sa mga “midnight appointments.” Sana ay magsilbi itong babala sa mga nag-iisip na ipagpatuloy ang baluktot na kalakarang nakasanayan na ng marami.

Sa mga kapuspalad nating mga kababayan, ngayon, ang pamahalaan ang inyong kampeon.

Hindi natin ipagpapaliban ang mga pangangailangan ng ating mga estudyante, kaya’t sisikapin nating punan ang kakulangan sa ating mga silid-aralan.

Unti-unti din nating babawasan ang mga kakulangan sa imprastraktura para sa transportasyon, turismo at pangangalakal. Mula ngayon, hindi na puwede ang “puwede na” pagdating sa mga kalye, tulay at gusali dahil magiging responsibilidad ng mga kontratista ang panatilihing nasa mabuting kalagayan ang mga proyekto nila.

Bubuhayin natin ang programang “emergency employment” ng dating pangulong Corazon Aquino sa pagtatayo ng mga bagong imprastraktura na ito. Ito ay magbibigay ng trabaho sa mga lokal na komunidad at makakatulong sa pagpapalago ng kanila at ng ating buong ekonomiya.

Hindi kami magiging sanhi ng inyong pasakit at perwisyo. Palalakasin natin ang koleksyon at pupuksain natin ang korapsyon sa Kawanihan ng Rentas Internas at Bureau of Customs para mapondohan natin ang ating mga hinahangad para sa lahat, tulad ng:

• dekalidad na edukasyon, kabilang ang edukasyong bokasyonal para makapaghanap ng marangal na trabaho ang hindi makapag-kolehiyo;
• serbisyong pangkalusugan, tulad ng PhilHealth para sa lahat sa loob ng tatlong taon;
• tirahan sa loob ng mga ligtas na komunidad.

Palalakasin at palalaguin natin ang bilang ng ating kasundaluhan at kapulisan, hindi para tugunan ang interes ng mga naghahari-harian, ngunit para proteksyunan ang mamamayan. Itinataya nila ang kanilang buhay para mayroong pagkakataon sa katahimikan at kapayapaan sa sambayanan. Dumoble na ang populasyong kanilang binabantayan, nananatili naman sila sa bilang. Hindi tama na ang nagmamalasakit ay kinakawawa.

Kung dati ay may fertilizer scam, ngayon ay may kalinga na tunay para sa mga magsasaka. Tutulungan natin sila sa irigasyon, extension services, at sa pagbenta ng kanilang produkto sa pinakamataas na presyong maaari.

Inaatasan natin ang papasok na Kalihim Alcala na magtayo ng mga trading centers kung saan diretso na ang magsasaka sa mamimili – lalaktawan na natin ang gitna, kasama na ang kotong cop. Sa ganitong paraan, ang dating napupunta sa gitna ay maari nang paghatian ng magsasaka at mamimili.

Gagawin nating kaaya-aya sa negosyante ang ating bansa. We will cut red tape dramatically and implement stable economic policies. We will level the playing field for investors and make government an enabler, not a hindrance, to business. Sa ganitong paraan lamang natin mapupunan ang kakulangan ng trabaho para sa ating mga mamamayan.

Layunin nating paramihin ang trabaho dito sa ating bansa upang hindi na kailanganin ang mangibang-bansa para makahanap ng trabaho. Ngunit habang ito ay hindi pa natin naaabot, inaatasan ko ang mga kawani ng DFA, POEA, OWWA at iba pang mga kinauukulang ahensiya na mas lalo pang paigtingin ang pagtugon sa mga hinaing at pangangailangan ng ating mga overseas Filipino workers.

Papaigtingin namin ang proseso ng konsultasyon at pag-uulat sa taumbayan. Sisikapin naming isakatuparan ang nakasaad sa ating Konstitusyon na kinikilala ang karapatan ng mamamayan na magkaroon ng kaalaman ukol sa mga pampublikong alintana.

Binuhay natin ang diwa ng people power noong kampanya. Ipagpatuloy natin ito tungo sa tuwid at tapat na pamamahala. Ang naniniwala sa people power ay nakatuon sa kapwa at hindi sa sarili.

Sa mga nang-api sa akin, kaya ko kayong patawarin, at pinapatawad ko na kayo. Sa mga nang-api sa sambayanan, wala akong karapatan na limutin ang inyong mga kasalanan.

To those who are talking about reconciliation, if they mean that they would like us to simply forget about the wrongs that they have committed in the past, we have this to say: there can be no reconciliation without justice. Sa paglimot ng pagkakasala, sinisigurado mong mauulit muli ang mga pagkakasalang ito. Secretary de Lima, you have your marching orders. Begin the process of providing true and complete justice for all.

Ikinagagalak din naming ibahagi sa inyo ang pagtanggap ni dating Chief Justice Hilario Davide sa hamon ng pagtatatag at pamumuno sa isang Truth Commission na magbibigay-linaw sa maraming kahinahinalang isyu na hanggang ngayon ay walang kasagutan at resolusyon.

Ang sinumang nagkamali ay kailangang humarap sa hustisya. Hindi maaaring patuloy ang kalakaran ng walang pananagutan at tuloy na pang-aapi.

My government will be sincere in dealing with all the peoples of Mindanao. We are committed to a peaceful and just settlement of conflicts, inclusive of the interests of all—may they be Lumads, Bangsamoro or Christian.

We shalI defeat the enemy by wielding the tools of justice, social reform, and equitable governance leading to a better life. Sa tamang pamamahala gaganda ang buhay ng lahat, at sa buhay na maganda, sino pa ang gugustuhing bumalik sa panahon ng pang-aapi?

Kung kasama ko kayo, maitataguyod natin ang isang bayan kung saan pantay-pantay ang pagkakataon, dahil pantay-pantay nating ginagampanan ang ating mga pananagutan.

Kamakailan lamang, ang bawat isa sa atin ay nanindigan sa presinto. Bumoto tayo ayon sa ating karapatan at konsensiya. Hindi tayo umatras sa tungkulin nating ipaglaban ang karapatang ito.

Pagkatapos ng bilangan, pinatunayan ninyo na ang tao ang tunay na lakas ng bayan.

Ito ang kahalagahan ng ating demokrasya. Ito ang pundasyon ng ating pagkakaisa. Nangampanya tayo para sa pagbabago. Dahil dito taas-noo muli ang Pilipino. Tayong lahat ay kabilang sa isang bansa kung saan maaari nang mangarap muli.

To our friends and neighbors around the world, we are ready to take our place as a reliable member of the community of nations, a nation serious about its commitments and which harmonizes its national interests with its international responsibilities.

We will be a predictable and consistent place for investment, a nation where everyone will say, “it all works.”

Inaanyayahan ko kayo ngayon na manumpa sa ating mga sarili, sa sambayanan, walang maiiwan.

Walang pangingibang-bayan at gastusan na walang wastong dahilan. Walang pagtalikod sa mga salitang binitawan noong kampanya, ngayon at hanggang sa mga susunod pang pagsubok na pagdadaanan sa loob ng anim na taon.

Walang lamangan, walang padrino, at walang pagnanakaw. Walang wang-wang, walang counterflow, walang tong. Panahon na upang tayo ay muling magkawang-gawa.

Nandito tayo ngayon dahil sama-sama tayong nanindigan at nagtiwala na may pag-asa.

The people who are behind us dared to dream. Today, the dream starts to become a reality. Sa inyong mga nag-iisip pa kung tutulong kayo sa pagpasan ng ating krus, isa lang ang aking tanong—kung kailan tayo nanalo, saka pa ba kayo susuko?

Kayo ang boss ko, kaya’t hindi maaaring hindi ako makinig sa mga utos ninyo. We will design and implement an interaction and feedback mechanism that can effectively respond to the people’s needs and aspirations.

Kayo ang nagdala sa akin sa puntong ito—ang ating mga volunteers—matanda, bata, celebrity, ordinaryong tao, na umikot sa Pilipinas para ikampanya ang pagbabago; ang aking mga kasambahay, na nag-asikaso ng lahat ng aking mga personal na pangangailangan; ang aking pamilya, kaibigan at katrabaho, na dumamay, nag-alaga at nagbigay ng suporta sa akin; ang ating mga abogado, na nagpuyat para bantayan ang ating mga boto at siguraduhing mabibilang ang bawat isa; ang aking mga kapartido at kaalyado na kasama kong nangahas mangarap; at ang milyun-milyong Pilipinong nagkaisa, nagtiwala at hindi nawalan ng pag-asa—nasa inyo ang aking taus-pusong pasasalamat.

Hindi ko makakayang harapin ang aking mga magulang, at kayong mga nagdala sa akin sa yugto ng buhay kong ito, kung hindi ko maisasakatuparan ang aking mga binitawang salita sa araw na ito.

My parents sought nothing less and died for nothing less than democracy, peace and prosperity. I am blessed by this legacy. I shall carry the torch forward.

Layunin ko na sa pagbaba ko sa katungkulan, masasabi ng lahat na malayo na ang narating natin sa pagtahak ng tuwid na landas at mas maganda na ang kinabukasang ipapamana natin sa susunod na henerasyon. Samahan ninyo ako sa pagtatapos ng laban na ito. Tayo na sa tuwid na landas.

Maraming salamat po at mabuhay ang sambayanang Pilipino!

Source:

http://www.gmanews.tv/story/194814/full-transcript-of-president-aquinos-inaugural-speech

THE PEOPLE'S CHOICE. President-elect Benigno Simeon C. Aquino III (Corbis)

By Nikki Careen Palacios and Kim Arveen Patria

In a country where history often repeats itself for better or worse, the presidential proclamation of Benigno Simeon “Noynoy” C. Aquino III is just another verse in a seemingly unending song.

“This is our destiny,” Noynoy, 50, once retorted when faced by criticism and doubt.

Indeed, destiny it was that led him to the rostrum on that fateful day of June 8 when his arms were victoriously raised by the leaders of Congress and the Senate, both of which he has served—as Tarlac 1st district representative for nine years from 1998 to 2007 and as senator since 2007.

But politics was drawn on the palm of Noynoy’s hand even before he joined his first political contest in 1998.

In his mother’s footsteps

Noynoy’s mother, Corazon “Cory” Aquino, was propelled to the presidency when her husband, opposition leader and former Sen. Benigno “Ninoy” Aquino Jr., was martyred at the tarmac of the international airport now named after him.

And in the same manner that death put Cory in office through the 1986 people power revolution that ended the dictatorship of Ferdinand Marcos, death paved the way for Noynoy too.

Acceding to public clamor that followed the death of his mother in August last year, Noynoy announced his bid for the presidency on the 40^th day of his mother’s passing at Club Filipino in San Juan, the same place where Cory announced her candidacy in the 1986 snap elections.

Both Noynoy’s and Cory’s are also presidencies indebted to “ultimate sacrifices,” as Noynoy’s running mate Sen. Manuel “Mar” Roxas II calls it.

Roxas had his eyes set on Malacañang since he topped the senatorial race in 2004 but gave way to Noynoy, eerily resembling the sacrifice Salvador “Doy” Laurel Jr. made to allow Ninoy’s widow to run.

With his family name to start with and the Liberal Party to support him, the May 10 elections was Noynoy’s to lose, even if he joined just in the nick of time.

The “yellow fever” that fueled Cory’s campaign in 1986 was revived if not boosted in what Noynoy referred to as the “people’s campaign” that made the yellow ribbon ubiquitous again.

Burdens of responsibility

Noynoy’s landslide win of over 15M votes shows how most Filipinos feel that he is the change this country needs.

Indeed, succeeding Gloria Macapagal-Arroyo as president, change is what the President-elect should strive for to save this government now bereft of people’s trust. But Noynoy has his fair share of disapproval.

Highlighting the fact that none of the bills he authored were enacted, critics questioned how Noynoy is the practical choice, placed alongside more accomplished politicians like his cousin, former Defense chief Gilberto “Gibo” Teodoro.

The spotlight sometimes turned to his bachelorhood, taken by some as an indication of irresponsibility. Others worry that he would not hold sway and would simply be a president by name while allowing others to rule on his behalf.

Some fear that his famously and notoriously popular sister, showbiz personality Kris, would affect his cabinet decisions while some are warning him to be wary about the Hyatt 10, the former members of Arroyo’s cabinet who resigned in protest at the height of the “Hello Garci” scandal, some of which played key roles in Noynoy’s campaign.

Arroyo’s are not the only unwanted pasts Noynoy shall inherit. He also takes on the challenge to correct his mother’s mistakes.

Although revered as the icon of Philippine democracy, Cory is criticized as nurturing vested interests. She has been accused of moving to keep their family-owned Hacienda Luisita by amending the agrarian reform program to include stock distribution options as an alternative to distribution of land to farmers.

In a press conference during his campaign, however, Noynoy said he is willing to give up his share of Hacienda Luisita, a claim contradicted by one of his cousins interviewed by the New York Times—yet a promise to which the public shall hold him as soon as he begins his term.

A new legacy

At its onset, Noynoy’s six-year feat already promises to be challenging. At the helm of the executive branch of government, he must win the hearts of the legislature and the judiciary that are both hell-bent on playing hard to get.

Congress shall be home to Arroyo, who won as Pampanga 2nd district representative while his rival Sen. Manuel “Manny” Villar is poised to win back leadership in the Senate.  The Supreme Court, meanwhile, shall be consisted fully of Arroyo appointees, led by Chief Justice Renato Corona.

The Marcos family’s return to power this year also offers an interesting detail. Former First Lady Imelda Marcos won a congressional seat for Ilocos Norte’s  2nd district, replacing the former strongman’s only son and namesake, Ferdinand “Bongbong” Marcos, Jr., who placed 7th in the senatorial contest. Imelda’s daughter, Imee, was elected governor of the province.

Hope shall be the cornerstone of Noynoy’s administration—hope for the change this country needs instead of change introduced for the sake of change.

And it is to be hoped that the Filipino hope shall not fail.

A RAMBOTITO FOR OUR TIMES. Vice president-elect Jejomar C. Binay (Corbis)

By Rae Anne Ducut

Poised to be the next vice president of the Philippines, Makati City Mayor Jejomar “Jojo” Cabauatan Binay is positive he can shape the country’s economy the same way he did in the progressive city of Makati.

When he takes his oath on June 30, Binay would be the first Vice President not to come from the legislature (Senate or House of Representatives), the oldest elected at 69 (Sen. Teofisto Guingona, Jr., was appointed Vice President in 2001 at age 73), and perhaps the Vice President elected under the the most extraordinary circumstances.

Binay emerged as the front-runner, leading in the latest congressional canvassing, leading by a mere million over Liberal Party vice presidential bet Sen. Mar Manuel Roxas. Binay started out as an underdog, only trailing behind Roxas and Nacionalista Party vice presidential candidate Sen. Loren Legarda in survey rankings. He propelled his way up, eventually overtaking Legarda, and finally Roxas in the final weeks before the election.

Once touted as “Jejobama” or “Obama of the Philippines” because of his complexion, Binay initially wanted to run for president, having announced his bid on his 68^th birthday on November 11, 2009.

Cory factor

However, Binay withdrew his presidential bid in the same year after Sen. Benigno Aquino III declared he would give in to the clamor for him to run for president after his mother, former President Corazon Aquino, died in August. The rest, they say, is history.

Binay said he owes Corazon Aquino a huge debt of gratitude for starting his career in local government administration when she appointed him officer-in-charge of Makati, then a municipality, shortly after Edsa Revolution in 1986. He was dubbed “Rambotito,” or “Little Rambo,” after his spirited defense of the Aquino administration during the coup attempts in the late ’80’s.

After two years, he was elected mayor of Makati in his own rightand served for three consecutive terms (from 1988 to 1998). He became the first Metro Manila Development Authority (MMDA) chairperson from 1990 to 1992 while mayor of Makati. After exhausting the 3-consecutive-term limit set by the Constitution, his wife Elenita took over his post from 1998 to 2001 while Binay was returned as MMDA chairperson under Pres. Joseph Estrada.

In 2001, he was again elected as mayor of Makati City and served another 3 consecutive terms. He beat back well-known mayoral challengers Vice-Mayor Edu Manzano in 2001, and Sen. Lito Lapid in 2007.

In his 21-year stint as head of Makati, the financial district’s income astoundingly rose from P274 million when he took over, to P8.4 billion in 2007, an increase of over 30 times.

City populist

Binay exudes a reputation as champion of the poor, and has given Makati’s poorest with good public schools and free health services. He is also loved by the senior citizens, whom he sends cakes to on their birthdays and golden wedding anniversaries.

Orphaned at an early age, Binay lived with his uncle Atty. Ponciano, who financed his education until college. In 1962, he obtained a bachelor’s degree in political science from the University of the Philippine, where he became a student activist and served as a university student councilor.

Binay finished law at the same university in 1967 and passed the bar in 1968. He taught Taxation, Land Reform, Management, Political Science and Law at different colleges and universities. He co-founded the Lupon ng Manananggol ng Bayan (LUMABAN) whose primary task was to extend legal assistance to students and workers arrested during demonstrations.

Binay’s two-decade reign in Makati has also earned him a string of corruption allegations.

In October 2006, Binay along with Vice-Mayor Ernesto Mercado and all councilors were handed a 60-day preventive suspension order for allegedly paddling the city payroll with over a thousand “ghost employees.” However, a temporary restraining order from the Court of Appeals stopped the implementation of the preventive suspension.

Shady deals

Every year, Commission on Audit has adverse findings on city hall’s use of funds, mostly on overpricing of goods.

In 2001, Miriam Grace Go of Newsbreak looked into Binay’s undeclared investments and properties. The award-winning investigative piece, titled “The Lord of Makati – Can Binay Explain His Wealth?” revealed that Binay and his friends controlled businesses through dummy corporations.

Binay, however, was firm that these allegations were only a “rehash of old election issues.”

Aside from corruption, Binay and his family has also been accused of building a political empire, now that his son Jejomar Erwin “Junjun” Binay has won as Makati City mayor in the recent elections (after having served as councilor for two terms), and daughter Mar-Len Abigail, a lawyer, has served as the city’s 2nd district representative since 2007.

Binay does not believe in political dynasties, seeing his family’s efforts to add on to its political strength as a proof of democracy. He says he supports his children’s political ambitions so that Makati would avoid going the way of other local governments. He even wants to pass on his legacy to his grandchildren.

As vice president, he promises he will “try to avoid what occurred during the Estrada presidency.”

Then-vice president Gloria Macapagal-Arroyo took the presidential post from  Estrada after he was ousted through the second Edsa People Power Revolution.

“From my heart, I will tell you that I will not snatch your post away from you,” Binay declared.

He is also fielding himself as the next secretary of the Department of Interior and Local Government, citing his experience as the most senior local government official in the country as qualification.

Sources:

http://www.makati.gov.ph/portal/contents/city_gov/organization/admin_services/om/profile/profile.htm

http://www.worldmayor.com/results06profile_makati.html

http://pcij.org/stories/makatis-mayor-fortifies-his-fort

http://www.philstar.com/microsite/election2010/jojo-binay%20profile.html

http://www/abs-cbnnews.com/botomo/05/13/09/profile-jejomar-jojo-cabauatan-binay

http://politics.inquirer.net/politics/view/20100515-270070/Aquino-will-sleep-wellBinay

http://newsinfo.inquirer.net/breakingnews.nation/view/20100518-270693/Binay-eyes-helm-of-interior-dept

http://newsinfo.inquirer.net/inquirerheadlines/nation/view/20081112-171651/Jojo-Binay-wants-to-do-an-Obama

Go, Miriam Grace A. “The Lord of Makati – Can Binay Explain His Wealth?” Newsbreak. March 28, 2001. PDF accessed at scrbd. June 3, 2010.

THE REPLACEMENT. Albay Rep. Edcel C. Lagman (Ryan Tani)

By Mark Jayson Cayabyab and Gianfranco Geronimo

Perhaps realizing that efforts to make Pres. Gloria Macapagal-Arroyo House Speaker would be futile, the administration party Lakas-Kampi-CMD has chosen Albay 1^st district Rep. Edcel Lagman as its candidate for Speaker.

When asked about his chances of winning the speakership against LP’s Belmonte, Lagman, 68, said he and can count on his allies from Lakas, which remains the dominant party in Congress.

Lagman is currently on his last and sixth term as representative, having previously served from 1987 to 1998, and then from 2004 to the present. He has been consistently received the Outstanding Congressman award from 1987 to 1998, and from 2004 to 2008.

In 1998 he unsuccessfully ran for Senator under Joseph Estrada’s Laban ng Makabayang Masang Pilipino, placing 15^th.

Lagman graduated cum laude from the University of the Philippines in 1962, and received his Bachelor of Laws from the same university in 1966.

According to Lagman’s website, his principal advocacies, among others, are education, empowerment of local government units, and reproductive health and population development.

Lagman is the author of House Bill (HB) 326, or the Anti-Enforced or Involuntary Disappearance Act of 2008. Other major laws he authored include Republic Act (RA) 9346, prohibiting the imposition of the death penalty in the country; RA 7731, which abolished the National College Entrance Examination (NCE); and RA 9500, or the University of the Philippines Charter of 2008.

Perhaps the most controversial bill Lagman has authored is House Bill 17, or the Reproductive Health (RH) Bill, which has been judged by critics as anti-life and pro-abortion.

Lagman dismissed these allegations, saying the bill strengthens family life by giving parents an informed choice in planning their families. Still, opponents of the Bill, notably the Catholic Church, dispute these claims.

Lagman is the brother of Filemon “Ka Popoy” Lagman, a labor leader was gunned down by suspected communists in front of the Bahay ng Alumni in UP Diliman in 2001, and political activist Hermon Lagman, who disappeared during the time of Martial Law under the late president Ferdinand Marcos. His son and namesake, Edcel Lagman, Jr., has been a Quezon City councilor since 2004. The younger Lagman topped the council race in the city’s 4^th district last May.

Sources:

http://www.abs-cbnnews.com/nation/05/15/10/arroyo-not-interested-house-speakership?page=2

http://www.sunstar.com.ph/manila/arroyo-turns-down-speakership

http://www.Edcellagman.com.ph/about.html
http://www.Edcellagman.com.ph/legislative-record.html
http://www.philstar.com/Article.aspx?articleId=577034&publicationSubCategoryId=63
http://www.gmanews.tv/story/138601/Congressmen-push-for-anti-enforced-disappearance-bill
http://newsinfo.inquirer.net/breakingnews/nation/view/20080721-149824/Prosecutor-drops-labor-leader-Popoy-Lagmans-slay-case
http://opinion.inquirer.net/inquireropinion/columns/view/20100518-270795/The-man-who-would-be-Speaker
http://www.philstar.com/Article.aspx?articleId=577034&publicationSubCategoryId=63
http://opinion.inquirer.net/inquireropinion/talkofthetown/view/20080803-152296/Reproductive-health-bill-Facts-fallacies

http://politics.inquirer.net/politics/view/20100524-271737/Party-list-groups-a-force-in-fight-for-Speaker

Soon 200 days will be 300, then a year, and then a decade. As journalism professor and former CMC dean Georgina Encanto said, we must not forget, while justice remains elusive for at least 57 civilians, including 30 journalists. We must not forget that they died in a country meshed in a culture of impunity and brazen corruption.

LOCKDOWN. The Palma Hall complex, housing the College of Social Science and Philosophy as well as the Biology, Chemistry, and Physics departments, is still closed as of press time. (Rafael Gerard Ramos)

By Kirstin Jello Bernabe and Nikki Careen Palacios

Palma Hall was designed by architect Cesar Concio and was built in 1951. It was named after the fourth UP president, Rafael Palma, who advocated liberalism and freedom of expression, as he was a politician, a journalist and a lawyer. He was the first Filipino to be given the position, which he held from 1923 to 1933. He fought for the autonomy of the University of the Philippines and was called the “father of academic freedom.”

Palma Hall was one of the first buildings to be constructed in the Diliman Campus after the University of the Philippines administration decided to move its flagship campus from the Manila campus in 1939.

Palma hall initially housed the College of Liberal Arts which was separated into three units in 1959; (1) the University College, which taught general education courses; (2) the College of Arts and Sciences , which offered undergraduate courses as fields of specialization and (3) the Graduate School of Arts and Sciences, which served those who would pursue their Masters and Doctorates after graduation from the university.

In that same year, College of Liberal Arts was officially named as College of Arts and Sciences (CAS); hence, Palma Hall became more commonly known as the A.S. building.

Further, on October 26, 1983, the UP Board of Regents issued Administrative Order No. 170, which created three new colleges from the former College of Arts and Sciences: (1) the College of Social Sciences and Philosophy (CSSP), (2) the College of Arts and Letters (CAL), and (3) the College of Science, according to the CSSP history posted on its official website.

Palma Hall eventually became the home of Anthropology, Geography History, Linguistics, Philosophy, Political Science, Psychology, Sociology and Population Institute – departments which were collectively known as the CSSP.

The Third World Studies Program and the Folklore and Philippine Studies Program were also under the same roof.

While new buildings were constructed for the CAL and CS some classes under these colleges were still held at A.S. The Biology, Physics and Chemistry Pavilions remained behind A.S. building, facing Quirino Avenue.

Sources:

http://web.kssp.upd.edu.ph/history.html

http://iskwiki.upd.edu.ph/index.php/Palma_Hall

http://en.wikipilipinas.org/index.php?title=Palma_Hall

TAKE TWO. Quezon City representative-elect Feliciano R. Belmonte, Jr.(East-West Center)

By Mark Jayson Cayabyab and Gianfranco Geronimo

For a party that ran its presidential campaign this year on “change,” the Liberal Party has turned to an old-timer for the top post in the House of Representatives.

This year, LP is fielding Quezon City 4th district representative-elect Feliciano “Sonny” R. Belmonte, Jr., as its candidate for House Speaker.

However, Belmonte, 73, was not always an LP member. Last year Belmonte, who was then a Lakas-KAMPI-CMD stalwart, defected to LP to support the candidacy of Sen. Benigno Aquino III.LP candidates won the mayoral and vice mayoral positions, as well as the 2^nd, 3^rd, and 4^th district House seats. His daughter Joy Belmonte was elected city vice-mayor.

Belmonte served three consecutive terms as representative of the fourth district of Quezon City from 1992 to 2001. During his first two terms in the House, he was chosen as the vice chairperson of the powerful Committee on Appropriations.

He was elected House Speaker in 2001 after Edsa Dos, winning the votes of pro-Gloria Macapagal-Arroyo solons and replacing Camarines Sur Rep. Arnulfo Fuentebella of the NPC. He served from January to July of that year.

Local executive

Belmonte was then elected Mayor in May 2001, defeating the late actor Rudy Fernandez.  In 2003, Belmonte was recognized as the Most Outstanding City Mayor in the Local Government Leadership Awards.

During Belmonte’s administration, Quezon City ranked 7^th Asian City of the Future 2007 according to the London Financial Times. The next year, Tholons Inc. placed the city as the 21^st emerging global outsourcing city in the world.  It soon became the country’s richest city, a title it holds to date.

Last May Belmonte ran for his old congressional seat being vacated by 4th district Rep. Nanette Castel0-Daza and won with over 78% of the vote.

While Belmonte boasts of confidence in winning the Speakership, he only has the support of 44 of 122 LP congressional candidates in Congress – a disadvantage in the battle for political allies, and thus technically reducing its mathematical chances.

Multi-partisan support

To gain more support for Belmonte, the Liberal Party has formed the Conscience and Reform (CORE) coalition to undermine the alleged bid for Speaker of outgoing President Arroyo, or any Lakas nominee for that matter. The coalition would be initially composed of 44 members o fLP, and members from Lakas, NP, and NPC.

More than 30 Lakas members and party-list representatives have already reportedly expressed their support for Belmonte for Speaker.

If elected Speaker, Belmonte would be the fourth House Speaker to serve multiple terms, alongside Cornelio Villareal (1962-1967, 1971-1972), Jose Laurel, Jr. (1954-1957, 1967-1971), and Jose de Venecia, Jr. (1992-1998, 2001-2008).

Sources:

http://www.quezoncity.gov.ph/index.php?option=com_content&view=article&id=419:speakership-in-the-bag-for-belmonte&catid=1&Itemid=122

http://www.quezoncity.gov.ph/index.php?option=com_content&view=article&id=68&Itemid=88

http://newsinfo.inquirer.net/inquirerheadlines/nation/view/20100514-269836/Aquino-House-forces-forming-CORE-to-stop-Arroyo-bid-for-Speaker

http://www.abs-cbnnews.com/nation/05/15/10/arroyo-not-interested-house-speakership?page=2

http://www.sunstar.com.ph/manila/arroyo-turns-down-speakership